Haber

Karantina Söyleşileri | Murat Ongun: ‘Yazmak bir nefes penceresi gibiydi’

İstanbul Büyükşehir Belediyesi Sözcüsü Murat Ongun, bu kere siyasi değil, edebiyat yerküresinde isminden laf ettiriyor. Ongun, geçtiğimiz ay birinci romanı Karanlık Hikaye’yi okurlarla buluşturdu. Al Kedi Yayınevi tarafından yayınlanan ve 2. basıncını yapan kitap, tükenmişlik sendromu yaşayan, kendisine yeni bir hikaye yaratmak isteyen Haldun’un macerasını anlatıyor… Kitabı 2 yıl evvel yazmaya başladığını belirten Ongun ile edebiyat serüvenini konuştuk…

Karanlık Hikaye’nin hikayesini öğrenelim önce… Nasıl ortaya çıktı bu kitap?

Siyasi bir sürecinin de içerisindeyiz. Son nokta değerli İstanbul Büyükşehir Başkanlığı seçimini yaşadık iki defa. Uzun bir kampanya süreci oldu. Ondan öncesinde sayın Ekrem İmamoğlu’nun Beylikdüzü Belediye Başkanlığı devrinde de yanındaydım. Siyaset, belediyecilik hayatın rutin işleri… İnsan kendisine farklı hobiler arıyor. Esasen mesleğim itibarıyla yazı yazmayı da seven birisiyim. Başımda hissettiklerimizi, hayal yerküremizi kaleme almak vardı. Ben de 2 yıl evvel notlar almaya başladım kitapla ilgili. Hoşuma gitmeye başladı. O vakit kendinizi sair bir yerkürenin içerisine atıyorsunuz. Günler boyunca yaşadığınız gerilimli, külfetli anlarda Avatar üzere öteki bir gezegene gidiyorsunuz, öteki bir insan oluyorsunuz. Bir nefes penceresi gibiydi… Ekrem İmamoğlu’nun büyükşehir belediye başkanlığına adaylığının açıklanmasıyla muazzam bir tempolu kampanya devri başladı. Birinci başlarda ara verdim yazmaya. Sonra ne kadar çok çalışsam da, haneye kaçta gelirsem geleyim, bütün rutin işlerimi tamamladıktan sonra vücudum ne kadar direnirse, kendime bu yerküreyi kurma kararını verdim. Ahir nihayete kavuştu. Kitabın basımı kelam konusuyken pandemi başladı. En son yayınevinin yetkilileri ile görüştük. “Biz en güzeli bunu çıkaralım” dedik. 21 Mayıs’ta birinci baskısı çıktı. 2. baskısının satışı başladı. Umarım daha çok okurla buluşur.

Kitabınızın ana karakteri Haldun İstanbul’un keşmekeşinden kaçıyor ve diğer bir kente gidiyor. Sizin de İstanbul’daki vazifenizin akabinde öbür ve sakin bir kente gitme hayali kuruyor musunuz?

Haldun karakteri tükenmişlik yaşadığı için kendisine yeni bir hayat kurmaya uğraş ediyor ve o yüzden İstanbul’dan gidiyor. Bizim için hikaye aslında yeni başladı. Gündüz Ekrem İmamoğlu ile birlikte muazzam bir İstanbul yaşarken, akşam gayrı bir yerküreye giriyordum kitabı yazarken… Birbiriyle tezat olması da âlâ oldu. Haldun bile o kadar uzaklaşmışlığına karşın İstanbul’dan kopamadı.

Yıllar içerisinde beslendiğiniz kaynaklar ne oldu bu hikayeyi kaleme alırken?

20 yaşında medya kesimine girdim. Muhabirlikten başlayarak her kademede çalıştım. Gazeteciliğin içinde o kadar çok hadiseye tanık oluyorsunuz ki! Enteresan hikayelerden küçük küçük notlar alıyorsunuz. Şahsî hayatınızda yaşadığınız hususlar var. Dostlarınızın sizlerle paylaştığı bahisler var. Hikayeyi birbirine katarsanız enteresan eserler çıkabiliyor. Benim kitap da bu açıdan ilerledi. Hatırladığım, not aldığım pek çok vakası kendi hayal dünyamın da gücünü zorlayarak bir örüntü içerisinde okuyucuya sunmaya uğraş ettim. Kitabın içerisinde doğal ki kimi gerçeklikler var ancak pek birden fazla kurgu.


Süren, Güçlü üzere tanıdık iş kişilerinin soy isimleri de dikkat çekiyor kitapta. Bunu bilinçli olarak mı seçtiniz?

Hayır, hiç değil. Yazarken aklıma bile gelmedi. Kitabı sizin üzere birkaç gazeteci okuyunca bana bu soruldu. Hangi soy ismini koysak, bir alandan temas yapılabilir. Ben yalnızca soy isimlerde akılda kalıcı olsun, ilgi çeksin istemiştim. O ailelerle uzaktan yakından ilgisi yok. Velev istemez doğal ki dikkat çekti.

‘DÜZENLİ YAZMA LÜKSÜM YOK’

Haldun karakteri nizamlı olarak bir internet sitesine yazı yazıyor. O metinler da kitapta çok kıymetli bir nokta tutuyor… Sizin aşkla, hayatla, yerküreyle ilgili sistemli bir formda yazma mülahazanız var mı?

Çok isterim lakin onu rutin olarak yapma lüksüm maatteessüf yok. Bu bir yoğunluk problemi. Bütün yoğunluğunuzu İstanbul’a, bu hayata verdiğiniz vakit o kısmı eksik bırakıyorsunuz. Eksik bırakmak da istemem. O yüzden bütün konsantrasyonumu İstanbul’a yönlendirdim. Bir iki edebiyat mecmuasındaki arkadaşlar da tertipli yazmamı önerdiler, onlara da teşekkür ettim. Hayatın bizi getirdiği konumda maatteessüf şimdilik ona imkan yok. O metinler benim için çok kıymetli. Mesela evlatlarla ilgili bir yazı vardı orada.

O yazı da evlatlara dair güçlü tahliller içeriyordu…

Benzer Yazımız  İzmir’de köylülere 10 bin küçükbaş, 5 bin büyükbaş hayvan verildi

Onlar benim kendi gözlemlerimdir. İki evlat babasıyım. 5 yıl boyunca validelerinin ağır bir yurtdışı işi olduğu için evlatları ben büyüttüm sayılır. O işin içine ana üzere girince baya pratik kazanıyorsunuz. Onların gözümün önünde büyümesini, her büyümeyle değişimi gördükçe ve izledikçe aklımın bir kenarına not aldım. Bebekleri bezliyorsunuz… Benim işle ilgili seyahatlerim olunca oğlanı da yanıma alıyordum. Havalimanlarındaki bez değiştirme odalarında çok valideye süratli popo temizleme eğitimi verdim.

‘HER ŞEY SÜRATLI İLERLEDİĞİ İÇİN ÇABUK TÜKENİYOR’

O metinlerin bir adedinde “Yavaş kentlerdeki hayat üzere olmalı aşk” diyorsunuz. Sizin aşk tarifinizi öğrenebilir miyiz?

Aşk… Sesi bile hoş geliyor beşere. Aşkı körlük olan da var, negatif manada… Yerkürenin en şık şeyi olarak gören de var. Ben hoş görenlerdenim. Bu illa bir bayana ya da aşık olma sorunu de değil. Kitap yazma gayreti da bir aşktır. “Yelkenci olacağım” derseniz o da bir aşktır. Kendinizi ibadete verebilirsiniz, o da bir aşktır. Aşk deyince illa bayan erkek ilgisini görmeyelim. Fakat o alakada o kadar süratli bir hayat yaşıyoruz ki artık münhasıran büyük metropollerde. Sabah çıkıyorsun, işe gidiyorsun… Kişilerin birbirlerine ya da hissettikleri pahalara ayıracağı devir kalmıyor. Bir defa hem kişilere hem de hislere gereğince hengam ayırmalı. Hengam ayıracaksın ve ince ince “daha şık neler yapabilirim” diye düşüneceksin. Niyetlere dalmak için de vakit olması lazım. Sürpriz yapacaksan bile ince ince dokunulmuş olmalı ki, kıymetli ve pahalı olsun. Bugünkü hayatta o denli olmuyor, her şey çok süratli ilerliyor. Çok süratli ilerlediği için de çabuk tükeniyor. Ben bunu sorun olarak görüyorum. Bunlar arka arda tekrarlandığı devir da kişilerin münasebete olan bakışı olumsuz yanda değişiyor.

Karanlık Hikaye sürpriz bir sonla bitiyor, devamı gelecek mi?

Kitaba devam etmeyi düşünüyordum, ancak bir yandan da çıksın istiyordum. Şık bir final yaptık. Kapıyı tam kapatmadık saf, bir aralık kaldı. Kendi yarattığınız karakterlerle ilgili etrafınızdaki kişilerin görüşlerini alıyorsunuz. Varsayım etmediğiniz kişiler, kestirim etmediğiniz karakterlerden hoşlanmış olabiliyor. Bir tanesi Derin’den nefret ederken, gayrısı sevebiliyor. Bunu gözlemlemek çok enteresan. “Haldun’un saplantılı hale gelmesine süratli gelmişsin” diyenler de oldu. “Ben o alakayı uzun okumak isterim” diyenler oldu. Bunlar başımın bir zaviyesinde duruyor. Geri dönüşleri de biriktiriyorum. Kitap yazmaya devam etmek istiyorum. Öbür bir hikaye var yazmak istediğim, onu nihayete erdirebilirsem ve o gücü kendime bulursam, Karanlık Hikaye’nin devamı olabilir.


Sayın İmamoğlu, sizin kitabınızı okumaya başladığını söz etmişti Sözcü’ye verdiği röportajda… Kitap ile ilgili size bir fikir belirtti mi?

Yöneticimiz birkaç kitap birden birebir anda okumayı seviyor. Gücünü verdiği bir gayrı kitap vardı, o yeni bitti. Röportajı verdiğinde Karanlık Hikaye’nin birinci 20 sahifesini okumuştu. Biz her gün beraberiz tabi ancak “Kitabımı okudunuz mu, nasıl buldunuz?” diye sormak istemiyorum (Gülüyor). Cümlelerin güzeline gittiğini söylemişti, umarım keyifle okur.

Sizin için edebiyatta kutup yıldızı diyebileceğiniz müellifler var mı?

Ben çok ebedi okuma yaptığımı söyleyemem açıkçası. Çok sayıda klasik ve Türk müellif okudum lakin gazeteci olduğum için kütüphanemin çoğunluğu gazetecilerin yazdıklarından oluşuyor. Uğur Mumcular’dan başlayarak düşünün… Edebiyat da çok pahalı elbette. Şükrü Erbaş’ın şiirlerini çok seviyorum. Ayşe Kulin’in son kitabı Her Yanda Kan Var’ı okuyorum. Yaşar Kemal’i de çok severim. Yabancılara döndüğünüz hengam Stefan Zweig’ı, Charles Bukowski’yi seviyorum. Balzac’ı seviyorum mesela… Keşke onun anlatımı kadar anlatma yeteneğine sahip olabilsek… Gelgelelim “Şu da benim tepem, onun çizgisi dışında hiçbir şeye bakmam” diyeceğim kimse yok.

Kaynak: Sözcü

[Toplam:    Ortalama: /5]
Etiketler
Daha Fazla Göster

admin

Dünyada birlikte yaşadığımız dostlarımızın ihtiyaçlarını elimizden geldiğinde karşılamak, seslerini duymak, yanlarında olmak ve duygularını paylaşmak kısacası birbirimize yoldaş olmak istiyoruz. İşte bu nedenle 2017 yılında yüreğimizdeki tüm sevgiyle bu yola koyulduk.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı
Kapalı